Stoveglaset

Eg sit og ser gjennom stoveglaset

så mykje vakkert og vent å sjå.

Her nedi bakken står grøne graset,

snart må det falla for nyslipt ljå.

Men oppom huset, i bratte lia,

der unge frukttre så frodig står.

Og når det lir imot haustingstida,

me søte plommer og eple får.

Og ned på dammen, kalt "Sjurastemma"

ligg Andemora med sine små.

No må dei lære ta seg i vare

for mange farar som lurer på.

Og sola sender dei siste stråler

for denne dagen, no er det kveld.

Ho daler ned bakom "Askøylandet",

mens Himmelranda vert raud som eld.

Slektsband

Vår slekt er lenka saman med sterke, fine band.

Det er så ein kan merke me vandrar hand i hand.

Me er så veldig mange, så ringen den vert stor.

Me tenkjer på kvarandre og sender varme ord.

Og karusellen rullar, den går frå år til år.

Det vil den alltid gjere så lenge verda står.

Har du lyst bli med på ferda, så meld deg berre på.

Der kan du og få svar på så mangt du grundar på.

Eg sette meg og tenkte, eg var så veldig spent.

Eg spurde Gud om dette med meg han hadde tenkt.

Og før eg visste ordet, eg hadde takka, ja!

Eg kjende meg så roleg, så trygg, ja, beint fram glad!

Nå reise mi er ferdig, den var på forhand satt.

No vil eg berre takka for alt som eg har fått.

Me hadde fine stunder, med tale og med sang.

Og praten den gjekk livleg når først den kom i gang.

Til deg som sit og sturer og har det trist og leit.

Kan tru eg føler med deg, det er ikkje så greitt.

Eit råd det kan eg gi deg, der trøyst og hjelp du får

Frå han som sit ved roret på karusellen vår.

Mi kjære slekt og vener , vil du på reisa dra,

eg sender med eit ynskje, at du som eg vært glad.

Lat oss med glede minnast: kvarandre handa gav

- det fine, sterke bandet må aldri slitna av!

Haust

Når vår og sommar er tilbake lagt,

då har vi haust, "vemodig" blir det sagt.

Men likevel, når tanken spelar fritt,

då ser vi godane den har oss gitt.

Av frukt og bær vi nyte kan kvar dag

og friske grønsaker av mange slag.

Velkomen haust, med ridomen vi får!

Stor takk til Gud som bak det hele står.

Sjå skogen i sin skjønne fargeprakt,

der du står kledt i haustens vakre drakt.

Eit skaparverk vi her beundre må,

dei mange fargar er eit syn å sjå.

Det er naturens flotte maleri,

la oss det nyte, ta ei lita ti`

Du skal få merke, kjenne i ditt sinn,

at det gjer godt, gir fred i hugen din.

Martha, 1993

Det kveldast

Når det tek til å kveldast,

Og myrkre faller på,

Og du tek til å eldast,

Kva tenkjer du på då?

Sei takk, for glade dagar,

Og trøyst i sorg og sut.

Det skin eit lys der framme-

Det sloknar aldri ut!

Takk for livet

Eg takker deg Herre for livet

for dagar og år du meg gav

for dagar med solskinn og gleder,

men og på eit bårefullt hav.

Og når eg heldt på å gå under,

Då greip du mi høgre hand.

Du lova og alltid bli hos meg

Og førte meg trygt i mot land.

Hjelp meg å dele med andre

Av det eg har fått i frå deg,

Og vis meg den vegen å vandre,

Som du har lagt ferdig for meg

Eg takkar deg Herre for livet,

ditt liv du har ofra for meg.

Din kjærleik er heilt utan grenser,

Eg takker og lovpriser deg.

Vår

Snart kjem det vår, og is og snø må røma.

For under mange travle spirer står.

Dei trengjer seg fram mot ljoset for å bløma.

På ny sin fargeprakt dei syna får.

Det same underet kvar vår du finner

At blomar små stig fram av frossen jord.

Du herlege vår med ljos og liv og minner

Når sola skin og fuglar syng i kor.

Når eg ei meir kan sjå dei blomar fine

Og ikkje lengre høyre fuglesong

Eg har ei von som Gud har lova sine

Ein endå betre vår med får ein gong

Min løvetann

Du trudde vel du hadde lurt meg

Så du fekk lagt asfalt på vegen din

Men no står eg her frisk og frodig

For å helse deg ein god sommar

Du virka undrande og med mange spørsmål:

Korleis klarte du å komme deg opp

Gjennom den harde og faste asfalten

Og kor fekk du krafta frå?

No står du her rank og fin

Ingen kan sjå at du har hatt

ein vanskeleg oppvekst

Dette er berre eit under

Skal prøve å gje svar på spørsmåla dine

Han som har skapt meg

Har gitt meg kraft

Frå eg var eit lite frø tok han hand om meg

Stellte om meg og gav meg vokster

Med varsam og kjærleg hand

Bar han meg over ein tung og vanskeleg veg

Opp frå mørkre og fram mot

Lyset og Nytt Håp

Han gjer under på under

Større enn det han har gjort for meg

Godt å minnast Ordet

"Om ein er skrøpeleg, kan ein likevel vere sterk"

Martha Espeland 04